Winkelen

- 18 September 2018 door Edwin Timmers -

We moesten maar eens een borrel doen. Het idee bestond als langer. Dus daar zaten we - John en Dorote en Anja en ik - aan een tafeltje in de Ossche borrel- en eetbar De Winkel. Deze zaak blies de Peperstraat naar verluidt nieuw leven in. Ik begrijp dat wel.
Zo'n avond waarop gespreksonderwerpen als een zwerm vliegen boven de tafel hangt. Naadloos lulden we de uren aan elkaar. Sterker nog, het liep reeds tegen tienen voordat we kans zagen de spijzenkaart open te slaan.

John en Dorote hadden een nieuwtje; Anja en ik niet, maar verpakten gewoon oude wijn in nieuwe zakken. Druk pratende hadden we niet door dat de zaak zich na elven vulde met jong volk. Twintigers die lekker veilig met velen rondom een te kleine tafel kruipen.

Een pensioengerechtigde man met een lodderige blik waarin geluk tinkelde passeerde ons tafeltje. Zijn ogen waren beduidend frisser toen wij arriveerden. Toch had de lange zit op het terras hem zichtbaar goed gedaan. Een volle blaas noopte hem overeind te komen. Hij liep alsof hij koorddanste, zijn armen zochten balans die niet binnen handbereik was.

John roemde het interieur dat met betrekkelijk weinig precies de goede sfeer oproept. Nergens opdringerig, alles maatwerk zonder veel handwerk, geen overdaad. Een rake combinatie van paar sterke decoratieve elementen in gedimd Latijs-Amerikaans licht. Een lokaal waarin ongemerkt de tijd verglijdt.

“Tot ziens!” Luid groetend en mild gestemd, voldaan, maar nog lang niet bijgepraat, verlieten we De Winkel. Nooit verwacht dat winkelen toch leuk kan zijn.
terug

luid

groetend

mild

gestemd