Working 9 to 5

- 16 July 2017 door Edwin Timmers -

Leuk nummer trouwens van Dolly Parton over het keurslijf waarin werkende mensen vaak gevangen zitten. Daarom is het meer dan goed om met regelmaat even helemaal niks te doen, en daar kun je het als ondernemer hartstikke druk mee hebben. De eerste dagen voelt het als afkicken als je een paar dagen je dagelijkse ritme doorbreekt. Ik heb vrienden die de eerste dagen van hun vakantie niet te genieten zijn, ze kiezen er dan ook bewust voor om juist die eerste vrije dagen nog niet op vakantie te gaan. Kortom, wij mensen zijn gewoontedieren, of het nou om werk, eten, slapen of vrije tijd gaat, ons hele leven draait blijkbaar meer om gewoontes dan je jezelf realiseert.
In mijn vak waar het op de eerste plaats vooral draait om creativiteit is het killing om in gewoontes te vervallen. Om originele interieurs te kunnen ontwerpen ben ik altijd op zoek naar inspiratie. Die inspiratie vind ik niet door mijn werk in een strak schema tussen 9 en 5 te plannen, ik probeer mijn tijd dan ook zo flexibel mogelijk in te delen. Toch liep ik op een goed moment keihard tegen de lamp, ik had het gevoel dat er niks meer uit mijn handen kwam, ik kreeg geen interieur meer bedacht. De druk om te presteren was ondanks al mijn goeie voornemens te groot en dan ga je, of je wilt of niet, op de automatische piloot.

Toevallig las ik rond die tijd een boek van Ricardo Semler, een Braziliaanse ondernemer die een totaal andere visie heeft over het runnen van een onderneming. Ingebakken zakelijke zekerheden als vaste werktijden, vaste werkplekken, vakanties, pensioenleeftijd en zelfs hoogte van salaris zette hij in zijn onderneming aan de kant. Hij fundeert zijn onderneming volledig op vertrouwen en werd daarmee in een razend tempo het meest populaire bedrijf van Zuid Amerika. Semco wordt voornamelijk gerund door de mensen die er werken, Semler zelf bemoeid zich al jaren niet met de bedrijfsvoering.

In dezelfde tijd maakte het programma tegenlicht een prachtige documentaire over deze bijzondere ondernemer. Ik was tamelijk onder de indruk van zijn boek en nog meer van de documentaire en besloot het binnen onze organisatie over een andere boeg te gooien. Zaken doen op basis van vertrouwen en liefde, iets wat ik in de loop der jaren waarschijnlijk door een aantal teleurstellingen was kwijtgeraakt en opeens was het daar weer. We zijn er inmiddels weer een aantal jaren mee aan doende en ondertussen durf ik voorzichtig te stellen dat deze manier van werken z'n vruchten afwerpt.

In het begin had ik het hartstikke druk met vooral loslaten, vertrouwen moet groeien en met name in jezelf. Vertrouwen op inspiratie als je het werk even loslaat. Voor mij persoonlijk betekend deze manier van werken veel vrijheid. Ik leg mezelf en de mensen die voor ons werken geen vaste werktijden op. Het enige criterium is dat het werk op tijd klaar is en dat het uiteraard aan de vastgestelde kwaliteitseisen voldoet. Het bevalt ons prima. Ik werk elke dag van de week, of helemaal geen enkele. Het is maar net van welke kant je het bekijkt. Het belangrijkste is dat ik een goeie balans heb gevonden.

Dit weekend ging ik met mijn goede vriend Gertjan, onze partners en kids op 'Ultimate Survival weekend'. Ondanks de drukte in het bedrijf, (zo net voor de zomervakantie is het altijd een gekkenhuis) heb niemand horen horen mopperen over onze ietwat merkwaardige planning, integendeel alle jongens wensten ons een paar heel fijne dagen toe. Het weekend werd ons van harte gegund en dat voelt goed. De credits voor het werk zijn dan ook voor de jongens uit de werkplaats, zij leverden de laatste periode diverse top interieurs en die credits komen hun dan ook toe. Mooi om te mee te maken, ik ben er echt trots op.
terug

What

a

way

to