20160113-blog-horeca-interieur-fotomomenten.jpg
Mama wil strakke billen
- 6 oktober 2017 door Edwin -
De gebaksvitrine maak ik dagelijks schoon. Niet zomaar schoon, echt schoon. Het glas moet blinken, alle kindervingertjes moeten eraf. Serveren dient snel te gebeuren, maar de gastvrouw is proper, dus poetswerk mag duren. Een koffiehuis met theetuin en bierkaart. Natuurlijk is koffie ook in de tuin te krijgen, en thee binnen. Het wordt hier pas druk tegen twaalven.

Ik wrijf het glas en volg het gesprek van twee mannen in wielrenners-tenue een paar tafels bij me vandaan. Ze waren vroeg op voor een flinke ronde. Nu hebben ze alle tijd. De blonde ging van koffie over op tripel en de kalende van koffie en cola naar het plaatselijke bier. Allebei aten ze gebak. Zo meteen willen ze kaas en worst, schat ik in. Telkens als ik van hun tafeltje wegloop, voel ik hun blik op mijn billen. Ik heb daar geen moeite mee, ik ben het gewend. De jongens van de studentenvereniging doen niet anders. Wel zijn de ogen van de twee mannen hongeriger. In de sloot aan het einde van de theetuin staat een reiger uit te mergelen.

“Eigenlijk zijn het maar enge beesten,”, zegt de kalende.
De blonde kijkt op van zijn mobiel en plukt met zijn wijsvinger aan een mondhoek: “Er zit een taartkruimel op je mondhoek. Ja, daar. Maar wat zei je?”
“Ik zei dat reigers enge beesten zijn, eigenlijk.”
De blonde heeft zijn ogen weer op zijn mobiel. “Enge beesten ja.”

“Heb je Loes op de app?” probeert de kalende.
De blonde legt zijn mobiel naast de fietshelm op tafel en zucht.
“Ze had haast vanmorgen en dat voelt Max haarfijn aan.”
De kalende glimlacht: “Drama dus.”
“Ja,” antwoordt de blonde. “Het is een ettertje. Maar wat me het meest irriteert, is dat Loes meent mij dit te moeten appen. Daar kan ik toch niks mee, nu?”
De kalende zoekt naar woorden.
“Reigers eten kikkers, toch?” zegt de blonde ter opvulling. “Het ene enge beest eet het andere.” De kalende lacht en neemt een slok bier. “Ken je die elektronische borden langs de weg waarop een smiley verschijnt als je onder de maximum snelheid zit?” vraagt hij.
“Tuurlijk. Erg kinderlijk, vind ik,” reageert de blonde.
“Toch werkt het wel,” vindt de kalende. “Maar weet je dat ik altijd aan Elsie denk als die boze smiley verschijnt wanneer ik te hard het dorp binnen rijdt.”

De mannen lachen en drinken hun glas leeg. De blonde zoekt mij en steekt zijn arm omhoog. “Jongedame, kunnen wij nog wat bestellen?”

Ik noteer een tripel, een plaatselijk bier en een portie kaas en worst. De mannen zwijgen als ik van hen wegloop. In de deuropening hoor ik de kalende iets fluisteren over mijn billen. Als ik het zelf zou mogen zeggen, zou ik mijn kuiten noemen, want daar ben ik het meest tevreden over. Zouden ze weten dat ik kuiten heb?

“Er verandert veel met kinderen,” hoor ik de kalende zeggen als ik terug kom met de bestelling. Terwijl ik uitserveer, probeert de blonde wat: “Is dit je vaste baan of studeer je nog?” Ik zeg dat dit mijn vakantiebaan is en loop met een vriendelijke glimlach terug naar mijn gebakvitrine.

“Weet je wat Max pas tegen me zei?” zegt de blonde. De kalende weet het niet.
“Mama wil strakke billen, dat zei hij. Dus ik zeg: ‘Wat wil mama?’, en hij herhaalt dat mama strakke billen wil.”
De kalende lacht wat ongemakkelijk.
“Ik heb Loes al in geen half jaar meer aangeraakt,” biecht de blonde op. “Mijn hoofd staat er niet naar. En haar hoofd kennelijk ook niet. Jij had het net over die boze smiley. Nou, zo kijkt ze me altijd aan als ik me op minder dan een meter afstand van haar bevind.”

De mannen worden emotioneel. Het bier begint te werken. Leuk. Zo meteen ben ik weer in beeld, let maar op.

“Ze werkt drie dagen in de week,” gaat de blonde verder. “Lange dagen, veel langer dan contractueel is vastgelegd.”
De kalende tracht zich te verstoppen in algemeenheden: “Volgens mij is werk een zegen voor jonge moeders.” En na een kleine aarzeling: “Of vertrouw je het niet?” De blonde haalt zijn schouders op en wendt zich tot mij: “Zeg schoonheid, we hadden het er hier zo over, studeer je in Utrecht?”

Ik doe alsof ik niet hoorde wat hij zei en loop naar hun tafeltje.

“U wilde nog wat bestellen?”





u
wilt
nog wat
bestellen?
menu