20140920-blog-horeca-decoratie-kitsch-interieur.jpg
Rafelranden
- 14 december 2019 door Edwin -
John van Tribe noemt zich een liefhebber van de rafelrand. Voor sommigen wellicht een vaag begrip; ik weet precies wat hij bedoelt. Ongeveer precies. Het scheuren van een gitaar ontstaat als een versterker de topjes van de geluidsgolven zaagt. Een rafelige sound, vind ik. Luister maar. Velen zweren bij deze gemolesteerde zuivere sinussen. Het heeft dan ook iets groots, het laten gieren en grommen van een gitaar. Wat dat iets is, weet ik niet. Ik weet niet wat de rafelrand zo aantrekkelijk maakt.

Soms vallen er rafelige gaten in oude spijkerbroeken. Vanaf dat moment staat het voor de bezitter vast dat hij de broek tot op de laatste draad zal afdragen. De broek is een extern geheugen van de bezitter geworden: vakantie Spanje 2009; trouwdag Marloes en Rob; TT Assen; kanoën op de Dommel; knokpartij in Vlissingen.

Nieuwe spijkerbroeken worden tegenwoordig inclusief rafels verkocht. Rafels zonder geheugen. De bezitter wil er zich mogelijk een nonchalante flair mee aanmeten. Ik weet het niet, de mode is een ongrijpbaar fenomeen.

De rafelranden van de samenleving. Een interessante metafoor die veronderstelt dat een samenleving een rand heeft. We mogen even aannemen dat de samenleving geordend is. Rondom die orde heerst chaos (wanorde). De rand van de samenleving bevindt zich op de scheiding tussen orde en chaos. Een rafelrand prikt met zijn sprietige rafels in de chaos, en de chaos wortelt zijn sprieten in de maatschappelijke orde: ze dringen in elkaar binnen. De rafelrand van de samenleving zou dan het gebied zijn waar orde en wanorde naast elkaar bestaan. Dit doet me denken aan kunstenaarskolonies zoals Ruigoord – wat een naam al niet kan zeggen!

Er zijn mensen zat die de geordende samenleving verstikkend vinden. Vrijheid vinden zij in oorden waar de orde beperkt is: de rafelrand. De rafelrand symboliseert dus ook vrijheid, veelal creatieve vrijheid. Het nieuwe, nog onontdekte dient zich gemakkelijker aan in de rafelrand van de samenleving. Zou kunnen.

Ik denk dat de rafelranden in de interieurs van Tribe het externe geheugen van de spijkerbroek combineert met creatieve vrijheid. Het is ruig, reikt nog onbepaald naar de toekomst en is toch vertrouwd. Interieurs die het onconventionele verwelkomen. Alleen al de gedachte is mooi.




een
nonchalante
flair
aanmeten
menu