20141007-blog-horeca-inrichting-bakkie-leut.jpg
Dit is de duizendste
- 6 december 2019 door Edwin -
Een kroegentocht van een jaar. Klinkt goed en is moeilijker dan een reis om de wereld in tachtig dagen - per vliegtuig. Beperkt tot wekelijks 1 kroeg valt het mee. Bovendien was het eigenlijk geen kroegentocht, maar een reeks van horecaverkenningen. Kroegentocht klinkt beter, zeker als je toevoegt dat die een jaar duurt.

Voor deze website zou ik dit jaar verslag doen van vijftig horecaverkenningen. Opgeteld bij de blogs die ik in de twee voorgaande jaren schreef, pende ik er zo’n vijfhonderd. Aangezien dit de duizendste publicatie op deze website is, schreef John van Tribe er ongeveer evenveel. Duizend publicaties op de website van een interieurbouwer is opmerkelijk – weinig tekstbureaus bieden zoveel content. Hoe het ook zij, dit is de duizendste. Hoe je zoiets viert? Haha, zoiets vier je natuurlijk in de kroeg. Want als ik iets heb geleerd van de horecaverkenningen, dan is het wel dat ik de horeca graag verken.

Mijn buurman vist graag en dat wilde ik maar niet snappen. Om mij te overtuigen van zijn visplezier sprak hij de volgende ware woorden: “Het is zo mooi omdat er zoveel gebeurt.” Hoezo gebeurt er veel? Wat gebeurt er dan? Misschien moet ik het vergelijken met barhangen. Er zijn mensen zat die barhangen saai vinden. Want wat is er nou leuk aan om met een paar stamgasten urenlang aan een bar te hangen? Wat gebeurt er aan een bar? Geloof me, er gebeurt veel aan een bar. Je moet er oog voor hebben. Dat oog kun je trainen.

In januari dit jaar bezocht ik de koffiecorner van de Bossche bieb. “Het is hier altijd druk moet je weten,” zei de vrouw achter de toonbank. “Je loopt hier dan ook gemakkelijk binnen, gemakkelijker dan in een café, denk ik persoonlijk. Het is hier laagdrempelig.” Ik smul van zo’n opmerking. Het is niet niks wat ze zegt. Van alle horeca heeft de kroeg de hoogste drempel. Klopt een heel eind. Als vreemde in een stad stap je eerder een lunchroom of een ‘grand café’ binnen dan een gewoon café.

In het Engelse Weymouth stapte ik van de zomer twee avonden achtereen dezelfde kroeg binnen. De eerste avond werd de kroeg gerund door plaatsvervangers van de baas en bazin. Een avond om niet te vergeten. Uren zitten praten met andere barhangers. De tweede avond merkte ik dat de baas en bazin mij bij binnenkomst meteen beoordeelden als een vreemde, als een toerist. Ze reageerden tamelijk nors op alles wat ik zei. Een uur later was ik druk in gesprek met enkele barhangers van de avond ervoor. De baas en bazin wisten niet wat ze zagen. Hoe kan die vreemde toerist onze stamgasten kennen?

Ik kijk graag naar verveelde mensen. Ze zijn een dankbare invuloefening voor mijn fantasie. Dit geldt ook voor de zwijger aan de bar.
Mijn zoon houdt niet van small talk. Ik wel. De stilte verdrijven met geleuter. Heerlijk. Soms is er veel geouwehoer nodig om bij een onderwerp te komen dat om meer aandacht vraagt. Als dat gebeurt – let op: er gebeurt iets! – verschiet de gesprekspartner van kleur. Het oordeel dat op het eerste gezicht van iemand gevormd werd, moet overboord. Opeens is die persoon iemand anders.

De man naast me weet veel van de bouw. Dus daar praat hij over, altijd. Ik stel me hem voor als een bouwvakker, trouw aan zijn baas en al ruim veertig jaar getrouwd. Zijn leven is gelijkmatig, elke zondagavond rekent hij vier bier af en gaat naar vrouwlief thuis. Zo stel ik me hem voor. Opeens heeft hij het over zijn vriendin. Vriendin? Niet getrouwd dus, of misschien wel, maar gescheiden. Of zijn echtgenote is overleden. Opeens weet ik niks. Zijn vriendin wilde naar Afrika en hij niet. Maar hij ging wel mee, simpelweg omdat zij graag wilde. “Zuid-Afrika?” vroeg ik. “Nee, Afrika,” antwoordde hij. “Als je daar geweest bent wil je nooit meer naar een dierentuin. De dieren in Afrika zijn veel mooier van kleur, veel echter.”

In de kroeg leer je de meerwaarde van small talk. Small talk is overal inzetbaar, het is een soort warmdraaien.

Dit is de duizendste publicatie op deze website. Het gros ervan spoort je aan om je huis voor de lol te verlaten. Uitgaan moet dus wel belangrijk zijn. Mij mag je bellen.





de
meerwaarde
van
smalltalk
menu