Een horeca interieur als een valkuil
- 23 september 2025 door Tim Van Niftrik -
Regen. Domplein. Een handvol demonstranten staat hun longen uit hun lijf te schreeuwen alsof volume ooit iets oplost. Het klinkt als een kapotte stofzuiger in een trechter. Drie uur op zaterdag. Ik heb net een potje bowlen verloren — niet nipt, gewoon kansloos. Dus ja, tijd voor drank. We duiken Grand Café Lebowski in.
Binnen voelt het alsof iemand de kringloopwinkel heeft opgeblazen en de brokstukken hier heeft opgehangen. Heerlijk! Rode gloeilampen in kroonluchters die de hele tent een louche bordeelgloed geven. Een opgezette giraffe die je aanstaart alsof hij meer van het leven weet dan jij. Een emoe midden in de zaal, omdat iemand dacht: fuck it, waarom ook niet. Poppenhoofden in een kast. Filmposters op de muur. Het is geen interieur, het is een psychose met tafeltjes.
De barman draagt een trui met The Dude Abides. Halflang vettig haar, snor waar je vermoedelijk een nest jonge spreeuwen uit kunt trekken. Ik zeg het hardop, hij knikt alsof we oude vrienden zijn. Hij parkeert ons achterin, op een verhoging die net zo goed een schavot had kunnen zijn.
Aan tafel: een DJ, een producer, een regisseur en ik. Bier dat “speciaal voor Lebowski” gebrouwen is — lees: niemand anders wilde het hebben. Een XL-bittergarnituur, want dit is Nederland en alles moet altijd XL. Vet, zout, goedkoop geluk.
Dan komt iemand aanzetten met Party & Co. Uit 1995. De doos is halfleeg, pionnen kwijt, dobbelsteen verdwenen. Opgelost met een dobbelsteen-app en we schrappen gewoon de tekenronde. Dus daar zit je: een groep volwassen mannen die dronken elkaars lippen proberen te lezen alsof het een underground sport is, terwijl serveersters met dienbladen demonstratief zuchten.
Bier verandert in cocktails. White Russians, uiteraard, want The Dude. Daarna Whisky Sours (staat niet op de kaart, maar ze maken hem toch — bless them), Mojito’s, Chouffe, en uiteindelijk Uno. Het soort alcoholmix waar je lever ’s nachts een advocaat voor inhuurt.
De DJ vertrekt. Half negen. Buiten is het nog steeds Utrecht, grijs en nat. Binnen voelt het alsof je al uren in een Coen Brothers-film rondloopt en de uitgang niet meer kunt vinden.
Grand Café Lebowski is geen café. Het is een valkuil. Je komt voor een drankje, je blijft hangen in een circus van opgezette dieren, slechte verlichting en cocktails die je de volgende ochtend wakker schoppen alsof je schedel een vuilniscontainer is.
The Dude Abides. En wij ook. Met drank, cynisme en een kater die al klaarstaat om je morgenochtend op je bek te timmeren.
Terug Volgende