Meewind

- 07 June 2018 door Edwin Timmers -

Het zou best een nieuwe hobby kunnen worden: fietsen met meewind. Hoewel hobby een ongelukkig woord is, een woord dat hinkt op de laatste twee goede benen van een oud paard. Liefhebberij past beter bij het genot dat fietsen met meewind geeft. De wind in de rug krijg je echter niet zomaar. Als je meewind wilt, moet je toch echt naar buiten.
Niet ver van mijn huis ligt een kanaal. Deze watergang knikt ten zuidwesten van mijn woonplaats. Twee kilometerslange, kaarsrechte delen komen in deze knik samen. Hierdoor kan ik, als ik meewind wil, kiezen uit twee windrichtingen.

Ik verlaat mijn huis en steek een natte vinger in de lucht. Als de wind gunstig waait, stap ik op mijn fiets. Altijd fiets ik het eerste deel van mijn trip met tegenwind. Zo bewaar ik de meewind voor de finale. Ik denk niet dat iemand dit vreemd vindt; ieder normaal mens plant zijn uitstapje op deze manier.

Fietsen fietsen fietsen. Hoe harder de tegenwind, hoe fraaier het vooruitzicht. Fietsen fietsen en dan de brug over. De zon blikkert op het waggelende water. Ik druk een pedaal naar beneden en vlieg zowat. Gemakkelijk gemaakte meters zwaaien me verschrikt na. Ik zoef met kaarsrechte rug en een tot het uiterste opgerekte schouderpartij. Mijn lichaam is een zeil dat opleeft op wind. Ik groet drie eenden.

De wind is de berg in het vlakke land; ik krijg er dikke benen van.
terug

ik

groet

drie

eenden