Trimmen of posten

- 18 April 2018 door Edwin Timmers -

Een bericht op Instagram of Facebook heet een post, deze tekst een blogpost. Post, een Engels woord dat je uitspreekt als poost. In een tijdschrift vertelde een vrouw dat ze foto’s van de inrichting van haar nieuwe huis op Instagram poste. Binnen afzienbare tijd had ze tweeduizend volgers. "Hartstikke leuk, maar het groeide me compleet boven het hoofd. Ik zat constant op mijn telefoon. Toen ben ik rigoureus gestopt, het was me nooit te doen om de aandacht." Dit laatste, over die aandacht, geloof ik niet.
Aandacht is fijn. Waardering is fijn. Als aandacht en waardering meetbaar zijn, valt het ook op als beide afnemen. Afnemende aandacht of waardering is niet fijn.

Zowat de helft van de Nederlanders wordt volgens onderzoek blij van een like of een andere positieve reactie op social media. Achttien procent baalt ervan als een bericht maar weinig likes of reacties oplevert. Maar, zegt een geluksgoeroe: “Als jouw vakantiefoto op Facebook 28 likes krijgt, terwijl een vriendin met haar update 240 likes scoort, dan worden we jaloers. Dan draait het niet meer om waardering, maar om competitie en afgunst.”

Als je trots bent op de inrichting van je huis en je plaatst foto’s ervan op sociale media, dan lijkt het me dat je waardering wilt voor je goede smaak. Je brengt je interieur onder de aandacht omdat je wilt laten zien dat je dat zelf mooi vindt. Als je je interieur lelijk vindt, houd je het voor jezelf. Zeggen dat het je niet om de aandacht te doen was, gaat er bij mij niet in. Waarom zouden bedrijven zoveel geld uitgeven aan reclame op die netwerken? Omdat ze geen aandacht willen?

Ik ken maar weinig mensen die durven toe te geven dat het waarderingssysteem van sociale media behoorlijk wat losmaakt in hun gevoelsleven. Als je gewoon zegt dat je aandacht wilt, wat heel normaal is, kun je zonder scrupules zoveel posten als je wilt. Hoewel dan onverminderd van kracht blijft dat je stemming meedeint op schommelingen in het aantal ‘likes’. De opgestoken duim en het digitale hartje doen namelijk meer dan we willen beseffen.

Op een website las ik dat onderzoekers ontdekten dat bij tieners die grote aantallen likes op hun social media zien, de zogenoemde nucleus accumbens wordt geactiveerd. Dit deel van de hersenen staat bekend als ons beloningscentrum en wordt geprikkeld door het ‘gelukshormoon’ dopamine. Dit hormoon komt ook vrij bij hardlopen en het eten van chocolade. Het zorgt voor een verslavend lekker gevoel.

De trotse vrouw deed er goed aan te stoppen met Instagram. Aandacht verslapt en aantallen likes nemen na verloop van tijd onvermijdelijk af. Een stukje hardlopen of chocolade zullen haar net zo gelukkig maken. Als ze bezweet van inspanning thuiskomt, heeft ze als bonus altijd haar inrichting nog, waarover ze iets zegt dat sociale media niet waar kan maken: “Een inrichting is als een verzameling, die moet groeien.”
terug

waardering

is

fijn