Veel meer dan een poppodium

Veel meer dan een poppodium

Dertig jaar geleden kwam ik bij toeval in contact met een zekere Erik van Ginneken, directeur en tevens de bouwpastoor van het nieuw te bouwen jongerencentrum in Waalwijk. En ja, het mag best eens gezegd zijn, destijds een bijzonder ambitieus project van de gemeente samen met de stichting Tavenu. Ter Aangename Verpozing En Nuttige Uren. Via een wederzijds contact bij de Bredase Oranjeboom brouwerij, vond ik mezelf ergens in het najaar van 1995 op een winderige bouwplaats aan de Taxandriaweg nummer 13. Samen met een enthousiaste gebarende directeur liepen we van de ene ruimte naar de andere, hier moet ergens een bar komen, daar de garderobe, achterin de grote zaal het podium en kleedkamers, aan de zijkanten de popoefenruimtes, het balkon en kantoren op de 1e verdieping. ‘Die grote lijnen heb ik redelijk duidelijk’, zei Erik, ‘maar ik heb werkelijk geen enkel idee hoe het geheel verder in te vullen’. Materialen, kleuren, meubels, afwerking, ‘ik loop hier compleet op vast’.

Er zijn van die momenten dat alles op zijn plek valt, terwijl Erik me rondleidde spuide ik mijn ideeën en deed ik instant voorstellen voor de afwerking van het complete interieur. Dertig jaar later ligt er een duidelijke visie over de beeldvorming rondom de Tavenu, maar toen was er eigenlijk niks. Geen plan over de look & feel, geen idee over beeldvorming en identiteit van de organisatie en het gebouw. Het architectonische plaatje klopte, nu alleen nog invullen. Met mijn schetsboek in de hand bepaalden we gaandeweg de wandafwerking, vormen en materialen voor bars, kasten, meubels, vloeren, deuren en kozijnen. Hands on, heet dat tegenwoordig, in ’95 was het voor ons de meest effectieve manier om er de vaart in te houden.

Gedurende de bouwperiode spraken we twee, soms drie keer per week op de bouwlocatie af, met een nimmer aflatend enthousiasme en gewapend met mijn schetsboek steeds weer nieuwe uitdagingen aangaand. Steeds beredenerend en denkend van het perspectief van de jongeren, ontstond uit al dat enthousiasme langzaam het jongerencentrum wat Erik voor ogen had. 

Popoefenruimtes waar jongeren met een druppel zelf 24 uur per dag toegang hebben, een verdomd gewaagde keuze, maar het bleek te werken als een tierelier. Een inloopruimte waar je op doordeweekse dagen lekker kan chillen, een partijtje tafelvoetbal speelt of gewoon je vrienden ontmoeten zonder verplichte consumptie. Een concertzaal voor 700 koppen met een serieus podium voor optredens van bijvoorbeeld bandjes, breakdancers, hiphop, rappers en dj’s. Een sleutelwerkplaats waar jongeren aan brommertjes, scootertjes en soms zelf aan een auto werken. Een vette skateramp pal voor de deur, niks weggestopt, gewoon op een plek waar jongeren willen hangen.

De Tavenu staat echter niet stil en beweegt soepel met de tijd mee. In de loop der jaren kwamen er een prima keuken bij, net als bijzondere leslokalen voor jongeren die het buiten een standaard setting veel beter doen dan tussen de muren van een schoolgebouw. Naast de ramp bouwde de Tavenu een street workout park waar jongeren hun urban sports skills kunnen ontwikkelen en verbeteren. Worden jongeren meegenomen op roadtrips door Nederland naar in- en outdoor skatebanen.

De garageruimte is inmiddels omgebouwd tot creatieve werkplaats voor hout en metaalbewerking. Er kwam tweede satelliet-locatie in Sprang-Capelle waar de eisen voor de unit net zo hoog zijn gelegd als het gebouw aan de Taxandriaweg. Bij de Tavenu speel je als jongere een potje tafeltennis, Muziekbingo, je neemt deel aan Soundconnect of steekt je handen uit de mouwen tijdens het straattheater of swingen in de stad. Met recht is de plek  veel meer dan alleen het poppodium van toen.

Terug Volgende
John van Niftrik

John van Niftrik

ontwerper | directie Tribe

John is niet alleen ontwerper en de oprichter van Tribe. Hij is een verhalenjager. Iemand die een ruimte binnenloopt en meteen voelt waar het schuurt, waar het leeft - en daar iets mee doet. In deze blog lees je geen opgepoetste succesverhalen, maar observaties van onderweg. Verhalen waarin zijn liefde voor het vak onmiskenbaar doorklinkt. Na meer dan dertig jaar interieurs ontwerpen heeft hij een scherp instinct ontwikkeld voor wat mensen raakt. Zijn interieurs zijn geen aankleding, maar beleving - gelaagd, eigenzinnig en altijd met een verhaal. Van grote opdrachtgevers als Philips, Disney, Panasonic, John de Mol Producties en Schiphol tot plekken als De Fabrique, Theater Orpheus, strandpaviljoen Oost of café Mout - Van Niftrik brengt overal dezelfde energie. Of het nu een multinational is of een dorpscafé: elke ruimte verdient karakter. blijft hangen.

WhatsApp