Actieve zit

- 20 July 2017 door Edwin Timmers -

Hij leende zijn stem aan Ernie, u weet wel, de huisgenoot van Bert. Of misschien kent u hem van Ronflonflon, het mafste programma op de Nederlandse radio ooit. Ik bedoel Wim T. Schippers. De multidisciplinair kunstenaar is vijfenzeventig geworden en radio 1 stond daar even bij stil met een aantal fragmenten uit interviews. Een fascinerend kunstenaar, eigenzinnig en dwars.
“Hoezo een soort van stoel,” zegt Wim T. Schippers met lichte ergernis in zijn stem tegen de interviewer. “Het is toch een stoel. Waarom zeg je dan dat het een soort stoel is?”

Schippers rammelt hier aan taalconventies. Niet zelden maken we onze woorden interessanter dan nodig. Dure woorden en uitdrukkingen gebruiken om jezelf hoger op de sociale ladder te plaatsen. Ik heb daar niks op tegen, want tussen ‘dure woorden’ zitten vele mooie. Schippers heeft er ook niks op tegen, maar hij gebruikt een overbodig toegevoegd woord als aanleiding om een interview te ontregelen. Hij staat bekend als moeilijk te interviewen, net als Maxim Hartman. Ik dwaal af.

Wim T. Schippers’ opmerking over de stoel wekte terstond een herinnering aan dit zitmeubel.

Ruim tien jaar geleden zat ik met vier mensen die ik niet heel goed ken in een café. Het was er druk. We zaten aan een tafel. Een paar meter verderop zaten drie dertigers, twee vrouwen en een man, op evenzoveel stoelen bij elkaar zonder tafel in hun midden. Een van de vrouwen barstte van de energie, ze droeg een banaangele blouse van soepel stof op een afgeknipte spijkerbroek. Haar huid was zonnebruin. De andere vrouw en de man waren een stuk rustiger, maar niettemin met de volle concentratie bij het gesprek dat gaande was.

Het gesprek aan mijn tafel strompelde voort. Ik zweeg. Mijn ogen dwaalden telkens af naar de vrouw in de banaangele blouse. Sterker nog, hoe ik ook probeerde, mijn blik kreeg ik niet van haar af. Laat ik haar Lisa noemen.

Lisa gebruikte haar stoel als hulpmiddel in een ‘soort’ acrobatische act. De zinnen die ze sprak stelde ze samen uit woorden die ze bijeen sprokkelde uit al haar ledematen. Ze sprak met heel haar lichaam; ze sprak veel, ze kronkelde op haar stoel. Zat ik hier verliefd te worden?

De soepele stof van haar blouse echode de bewegingen van haar lijf. Hupla, ze gooide haar rechterbeen gestrekt naar voren terwijl het linker kromde tot onder het zitvlak van de stoel. Ze spreidde haar armen en maakte haar handen tot schelpen. Ze verbeeldde een grote steen, of een olifant. Haar wangen blies ze op alsof ze trompet speelde. Nee, ik zat niet verliefd te worden. Wel keek ik naar iets heel moois.

Het rumoer in het café en de drank in mijn hoofd begonnen me klein te krijgen. Op zo’n momenten nemen mijn ogen het over. Lisa was het perfecte ankerpunt.

Toch ben ik Lisa vergeten. Zou ik haar vandaag ergens tegenkomen, zou ik haar niet herkennen. Ik herinner me haar banaangele blouse, haar gebruinde huid en haar dunne, donkerblonde haar. Haar gezicht is verdwenen. Het meest is me haar beweeglijkheid bijgebleven, ze apenkooide surplace. En de stoel is me bijgebleven.

Een donkerbruine stoel van licht hout. Een gewelfde rugleuning die met twee lengtes rondhout aan de lijst rondom het triplex zitvlak is bevestigd en als poten tot aan de grond doorlopen. Een halve cirkel van rondhout verbindt telkens twee poten met elkaar via een bevestiging aan de lijst om het zitvlak. Iemand vertelde me dat het een typisch Frans caféstoeltje is, zowat het meest verkochte cafézitmeubel, ook in Nederland.

Als ik zo’n stoel in een kroeg tegenkom, wil ik er blijven, al is het maar voor even. De stoel is Lisa geworden. Wat zegt u? Dat ik stiekem niet toch verliefd ben op Lisa? Nee, dat is het niet. Ik denk dat ik hoop gauw weer iemand met zoveel leven te zien zitten.

* Tijdens de Wereldtentoonstelling in 1867 gebeurde er – aldus de legende – het volgende: stoel nr. 14 van Michael Thonet viel van 57 meter hoogte uit de Eiffeltoren omlaag en bleef onbeschadigd. Sindsdien is de typische caféstoel met het gebogen hout ,(anno 1841) hierboven zo mooi door Edwin omschreven, ongekend populair en zijn er meer dan 100 miljoen exemplaren van verkocht. Natuurlijk verkopen we bij Tribe ook nog de originele Thonet, maar ook voor andere origineel modellen 'zit u bij ons goed'.
terug

een

typisch

gevalletje

thonet