Al die jazz

- 01 October 2017 door Edwin Timmers -

Ik kan jazz goed verdragen. Sterker nog, dankzij de oom van mijn vriendin kan ik er enorm van genieten. Dertig jaar geleden had hij genoeg van zijn platenverzameling. Hoewel, misschien niet zozeer van zijn verzameling als wel van het verzamelen. Verzamelen houd je in zijn greep, domweg omdat een verzameling nooit compleet is. Het moest hem als jazzliefhebber en –muzikant om niets anders dan de muziek gaan. Lucky me!
Hondervijftig jazzplaten selecteerde hij voor mij, wetende dat ik een absolute leek op jazzgebied was. Ik woonde net op kamers. Mijn platenspeler draaide overuren. Het gros van de platen werd eind zestiger, begin zeventiger jaren uitgebracht. Heftig spul, ik heb mijn best moeten doen er naar te kunnen luisteren.

Mijn broer zei dat hij van jazz zo onrustig wordt. Mooi, reageerde ik, want dat is ook de bedoeling. Jazz zet je in beweging: de iets oudere swingt als een tierelier en de wat recentere kronkelt en wringt zich door je lijf. Jazz rekt de grenzen van je muziekbeleving op. In de stapel van honderdvijftig zitten er bij waar ik nog altijd geen touw aan kan vastknopen. Toch smak ik ook die schijven zo nu en dan op de speler. Allereerst omdat de hectiek ervan bij mijn dan heersende stemming past, en ten tweede omdat het soms goed is uit de veiligheid van mijn dagelijkse gewoontes te stappen. Een van deze platen is Where is Brooklyn? van Don Cherry, inderdaad, de vader van Neneh Cherry, die ooit een hit scoorde met Buffalo Stance.

Het is geen bluf als ik zeg dat ik me dankzij dit deel van mijn platencollectie heb leren openstellen voor andere muziek, en zelfs meer dan muziek alleen.

Zes jaar geleden ontdekte ik het muziekevenement November Music in Den Bosch. Een late ontdekking als je weet dat het gebeuren dit jaar jubileert met de vijfentwintigste editie. Ik kan niet precies zeggen hoe ik dwalend op de website bepaal wat ik wil zien.

Twee jaar geleden nam ik mijn vriendin mee naar een optreden van een jongeman die onder andere de elementen van een gedemonteerde elektrische gitaar met ijzervijlsel zou bestrooien, wat ongetwijfeld een hoop gekraak en ruis zou gaan opleveren. Mijn vriendin vroeg zich oprecht af waarom ze mee zou gaan naar zoiets raars. Ik zei alleen maar dat de voorstelling maximaal een uur zou duren en dat we het alleen maar hoefden te ondergaan. “Gewoon gaan zitten en het over je heen laten komen.” Het was prachtig. In opperste concentratie creëerde de vindingrijke jongeman geluidssferen bij films die hij tijdens zijn reizen had gemaakt.

Elk jaar zien en ervaren we weer onvergetelijke shows tijdens November Music. Ook dit jaar zal ik weer verrast worden, daar durf ik blind op te vertrouwen. Het evenement duurt elf dagen, van 2 tot 12 november. Het programma staat reeds online.
terug

uit

dagelijkse

gewoontes

stappen