Alfamannetje

- 24 August 2018 door Edwin Timmers -

Lang geleden werd me verweten een alfamannetje te zijn, samen met een stuk of wat andere knapen. We keken toe hoe een viertal danseressen zich omkleedde voor een show. Het verwijt kwam van een van de danseressen. Dat we toekeken tijdens hun omkleden had er alles mee te maken dat we de kleedruimte backstage deelden. De mannen dronken bier ter voorbereiding op hun show, de dames trokken een uitdagend kloffie aan. Ik wist niet wat een alfamannetje was, maar op de manier waarop het ons werd toegebeten, maakte ik op dat het geen compliment was.
De danseressen beklommen het podium in pakjes die de wereldberoemde pinup Betty Page zestig jaar geleden droeg. Dergelijke uitdossingen – een combi van zwart leer, kant en een zweepje – waren weer even in tijdens een heropleving in de negentiger jaren van de surfmuziek en rock’n’roll uit de jaren vijftig. Ik vond er niks aan. Flauwe nep-sensualiteit en gewoon saai. Bovendien vond ik het gênant rolbevestigend: mannen met gitaren bepalen wat er op podium gebeurt en de dames dansen naar hun pijpen.

Veel later, op een verloren moment, zocht ik op wat een alfamannetje is. Het blijkt een term uit het dierenrijk, verwijzend naar het sterkste mannetje dat over alle andere seksegenoten heerst en bovendien het alleenrecht op seks heeft. Dit was niet het geval in de kleedruimte indertijd. Zoals ik al zei, dronken we bier en genoten we stiekem van best mooie meiden. Het was kies geweest als we even naar een andere ruimte waren verkast.

Het alfamannetje is op zijn retour. Felle vrouwtjes straffen alfagedrag tegenwoordig af, doch vooral nog op reaguurderige en dus relatief veilige wijze via sociale media. Tegelijk zie je groepjes mannen conservatiever worden getuige hun streven naar de man-vrouwverhouding van minstens veertig jaar terug. Deze mannen geloven sterk in hun argument dat het een bevrijding voor vrouwen moet zijn om zich louter en niet competitief te richten op huishouden en kroost.

De reclamewereld probeert er natuurlijk een slaatje uit te slaan. Waarom zou alleen de vrouw een lustobject mogen zijn? Denk maar eens aan de oude Fa-reclames. Momenteel wordt het straatbeeld in heel Nederland verluchtigd met posters van radio 538. Hierop zien we telkens een welgevormde vrouw en man lekker close en uitbundig zijn. Waarom een radiostation zich wil presenteren met het vlees van beide seksen is een vraag die alleen een reclamemaker durft te beantwoorden.

Honderd jaar geleden maakte Nederland kennis met het eerste vrouwelijke Tweede Kamerlid. Wie weet hoe ze heette, mag het zeggen. Ze pleitte onafgebroken voor betaald zwangerschapsverlof en het recht voor gehuwde vrouwen om te mogen werken. Het eerste vrouwelijke Tweede Kamerlid is een politieke gebeurtenis van jewelste. Toch hoorde ik haar naam van de week pas voor het eerst: Suze Groeneweg. Dankzij haar liep het alfamannetje honderd jaar geleden zijn eerste deukje op. Nog een paar jaar en we kunnen hem verschroten.
terug

en

een

zweepje