Droogte

- 18 July 2018 door Edwin Timmers -

Het smeert de keel en zalft de ziel. Het verkoelt en lest de dorst. Misschien verdrijft alcohol heel even de zorgen, maar de akkers worden er niet natter van. Vorige week interviewde ik vier boeren. Een lichte frons verscheen op hun voorhoofd als het weer onderwerp van gesprek werd. "Het moet stilaan gaan regenen, want anders is de mais niet meer te redden." Maar, voegde een van hen nuchtertjes toe, als een boer niet meer klaagt over het weer is er iets mis.
Het waren mooie gesprekken. Vier boeren op leeftijd. Ik smul van de verhalen over vroeger, over het melken met de hand. Het niveau in de melkemmer steeg sneller als ze molken in de regen. Goeie vertellers maken je deelgenoot van hun verhaal. Het gevolg is dat ik me als burgerman nodeloos zorgen maak over het uitblijven van regen. Natuurlijk verdroogt ook dit jaar het piepkleine gazonnetje achter mijn rijtjeshuis. Sinds vorige week schudt ik meewarig mijn hoofd als ik de bruine plekken erin langzaam aaneen zie groeien. Vorig jaar kon me dat niets schelen.

Overal zie ik opkrullend maisblad. Akkers waarop het maisblad in volle breedte glanst worden beregend met een regeninstallatie. Afgelopen vrijdag zag ik een houwmouw over een dorre akker dwalen. Koeien lijken futloos te grazen. Kikkers kwaken panisch in drooggevallen sloten. Af en toe passeer ik een bermbrandje.

Dit stukje typ ik in mijn werkkamer op zolder, een bedompt hol op warme dagen, een te mijden vertrek tijdens een hittegolf. Maar de plicht roept, dus ik typ tegen de lome hitte in. Soms vallen mijn ogen even dicht. Zojuist vielen ze dicht. Ik hoorde gekletter op de dakpannen. Ik zag kindervoeten in rubber laarzen door waterplassen op straat rennen. Ik schrok wakker en hoorde de tuinsproeier van de buurman tikken.
terug

het

uitblijven

van

regen