Jammer van dat talent

- 31 January 2018 door Edwin Timmers -

Ooit was ik een graanpletter in loondienst. Zeven jaren achtereen plette ik granen tot mueslivlokken. Het bedrijf waar ik dat deed, was veertig jaar geleden een van de eerste producenten van biologische ontbijtgraanproducten in Nederland. Duurzaamheid bestond toen nog niet, maar ze handelden er al wel naar.
Onlangs ging ik er langs voor de puntjes op de i van een schrijfopdracht. “Dan kun je meteen onze nieuwe en prachtige belevingsruimte zien,” liet één van de twee directeuren me vooraf weten. Dit maakte me nieuwsgierig, een geestesgesteldheid die dit bedrijf altijd weet te wekken omdat het bijna permanent verandert door de immer groeiende vraag naar hun producten.

Ik stelde me voor dat een belevingsruimte een supersfeervolle kantine is. Het bleek echter niet de kantine te zijn, maar sfeervol was de ruimte zeker. De directeuren wilden erop ingericht zijn om groepen te ontvangen. Een prettige ruimte voor mensen die langskomen voor een rondleiding, maar ook een ruimte voor het houden van bijvoorbeeld een kookclinic.

Op vakbeurzen viel het de directeuren op dat hun zaak de fantasie van hun afnemers prikkelt. Ze profileren zich met recht als ambachtelijke meesters en biologische pioniers. Deze profilering roept een beeld op bij mensen, een beeld dat ze hebben willen vertalen naar het interieur van de belevingsruimte.

Omdat ik een aantal stijlelementen van Tribe herkende, vroeg ik hen wie het interieur had ontworpen. Ze wezen allebei tegelijk naar Mieke, die verderop aan een kookeiland een gerecht bereidde waarin de eigen producten zijn verwerkt. Een foto ervan plaatst ze samen met het recept op facebook. Deze kok, fotograaf en social-media-expert ontwierp dus ook het interieur en ik moet zeggen dat ik er van onder de indruk was. Acht jaar geleden begon ze hier als administratieve hulp omdat ze als gediplomeerd piloot wachtte op een geschikte baan in een teruggelopen vliegmarkt.

Ik complimenteerde Mieke met haar onvermoede talent en het prachtige resultaat. Trots nam ze het compliment in ontvangst. “Een echte duizendpoot,” wierp ik haar toe. “Volgens mij kun je zo een nieuwe carrière als interieurontwerper beginnen.” Ik zag haar al als creatieve sparringpartner van Tribe. De twee directeuren keken me hierop ietwat beteuterd aan. “Een duizendpoot inderdaad, maar helaas gaat ze ons verlaten,” zei een van hen. “O!?” reageerde ik geschrokken. “Wat ga je doen dan?” Stralend keek ze me aan: “Ik ga vliegen.”
terug

graanpletter

in

loondienst