Solexrace

- 28 August 2018 door Edwin Timmers -

In mijn jeugd reed je op een Honda MT, een Zundapp of desnoods een Puch Maxi. Op een Solex kon je maar beter niet gezien worden. Niet cool. Maar het tij keerde. Het ding werd misschien wel juist vanwege zijn suffe imago weer hip. Zo hip, dat jaren geleden een stel grappenmakers aan de bar bedacht er een 24-uurs-race voor te organiseren. Inmiddels is de Solexrace een festival van proportie, het kleine zusje van de Zwarte Cross. Jongstleden zaterdag was ik er voor het eerst en ik keek mijn ogen uit.
Vrouwen en mannen, gestoken in motorpak, trappen zich het apezuur om hun gemotoriseerd hoopje ellende op snelheid te krijgen. Hoogst vermakelijk. Lol, plezier en flauwekul moeten wel de drie kernwaarden van dit evenement zijn, kernwaarden die waarschijnlijk ook door de meeste van de optredende bands gehuldigd worden. Er wordt goed gemusiceerd, maar het moet vooral leuk zijn. Discohits in metalverpakking en rockklassiekers met Nederlandstalige onzinteksten voeren de boventoon. Professioneel entertainment met een hele dikke knipoog.

Wat me echter vooral opvalt als onervaren festivalganger is de aankleding en inrichting van het terrein. Toevallig ken ik het omdat ik er door het jaar heen geregeld langsaf fiets. Een motorcrossvlakte waarvan een flink deel in de overblijfselen van een dennenbos ligt. Geen plek die opzien baart, geen plek waar je je hart aan verpandt. Zaterdag was alles anders. Het was een orgie van kleuren, allereerst omdat de coureurs zich ongeremd uitdossen. Maar toch vooral het terrein wint aan levendigheid door een aantal relatief eenvoudige ingrepen.

Natuurlijk worden overal tijdelijke bouwwerken geplaatst: tenten, plees, mobiele kroegen en een scala aan stands. Om de stromen volk in goede banen te leiden zijn overal hekken geplaatst. Iedereen weet dat hekken niet het toonbeeld van schoonheid zijn. Daar komt verandering in als je ze bekleedt. Net als een podium worden hekken met doeken en banners behangen. Het resultaat is verkwikkend, hoogst sfeervol. Het verbaast me telkens weer hoe weinig er nodig is om zoiets logs als hekwerk en podiumconstructies om te toveren tot een samenhangend en gezellig geheel.
terug

trappen

zich

het

apezuur