Stadsvrouw

- 16 July 2018 door Edwin Timmers -

Een huis in een rijtje, bijna een eeuw oud, een opknappertje. Groot is het niet, maar dat is geen probleem voor de alleenstaande jonge vrouw. Mijn collega en ik storten een nieuwe betonvloer in de huiskamer en de keuken. De vrouw wacht ons op bij de voordeur als we in alle vroegte de bus parkeren in het smalle straatje. Ze kijkt wat nerveus, begrijpelijk, want wat voor kerels haalt ze in huis voor dit karwei. We kunnen wel zeggen dat we het goed bedoelen en dat het goed komt, maar zien is geloven.
Het huis is niet geïsoleerd, de buitenmuur is halfsteens. De oude houten vloer in de huiskamer lag op stapeltjes stoeptegels, wat het wiebelen ervan verklaarde. Toch wil de vrouw dit geen verborgen gebreken noemen. Ze wilde een huis in de stad en ze wist wat ze kocht. De vraagprijs, die ik op Funda terugvond, was hoog. Voor een vergelijkbaar huis op een vergelijkbaar oppervlak in een dorp zou ze vijftigduizend minder betaald hebben.

Veel van het sloop- en opknapwerk doet ze zelf, met de hulp van haar vader. Stoer, vinden wij, en bijzonder. We zagen het niet eerder.

De betonpomp komt aanrijden en blokkeert gelijk de hele straat. Geen probleem, zegt de vrouw. De beton wordt door een dikke rubberen slang in de woning gepompt. Halverwege de klus komt de buurman zijn huis uit. De betonpomp staat voor zijn garagedeur. Ik vraag hem of we in de weg staan. Hij schudt zijn hoofd en richt zich met een opgewekt vriendelijk gezicht naar de vrouw: “Niks aan de hand, hè buurvrouwke. Dat komt hier helemaal goed.” Ze heeft de buren aan haar kant. Mooi.

De man van de betonpomp, een vijfenzestigplusser, is kennelijk ook onder de indruk van het karwei dat ze op zich heeft genomen. Terwijl hij een kop koffie van haar krijgt aangereikt, vraagt hij op kinderlijk onschuldige wijze of ze misschien een city-vrouw is. Ze begrijpt niet precies wat hij bedoelt en beantwoordt zijn vraag met een glimlach. Een geste waarmee de man genoegen neemt.

Lang geleden vertelde me een oude man dat een alleenstaande man zijn huwelijkskansen vergroot als hij zijn nestje op orde heeft. Met andere woorden: bouw eerst een leuk huis en dan komt je duifje vanzelf aanvliegen. Ik waag het te betwijfelen of deze vrouw haar huis met dat doel opknapt. Ik denk niet dat de rollen in dit spel gaandeweg omgedraaid worden. Ik denk dat de kijk op een relatie veranderd is.
terug

aan

de

hand