Valkhof Festival

- 24 July 2017 door Edwin Timmers -

"Het Valkhof Festival is een jaarlijks terugkerend zevendaags festival dat deel uitmaakt van de Nijmeegse Vierdaagsefeesten," meldt de website.
Elk jaar probeer ik een paar avonden te gaan. Dit jaar ging ik voor The Homesick en Iguana Death Cult, allebei gitaarbands, maar tappend uit een ander vaatje. Ook allebei Nederlandse bands, waarvan ik de debuutplaat in huis heb. Ik zag er naar uit hen live te zien.

We reden heen met drieën, de vierde zou op het festivalterrein aanhaken. Het weer was goed. Klokslag half negen liepen we het Valkhofpark in, misschien wel de mooiste festivallocatie van Europa. Het terrein is grotendeels overdekt met het loof van eeuwenoude eiken, beuken en kastanjebomen. Tussen de bomen staat een ruïne en een oud kapelletje. Als de zon achter de horizon is verdwenen, geeft het showlicht de locatie dankzij het vanonder belichte loof een broeierige sfeer die flirt met onversneden Duitse romantiek. Goed toeven.

Nieuw dit jaar was de security die bij de entree tassen doorzocht en lijven fouilleerde. Ze vonden mij niet interessant. Waarschijnlijk zien ze in mij geen bomgordeldrager. Een tas droeg ik ook niet.

The Homesick soundcheckte en de vierde man sloot zich bij ons aan met vier pinten in zijn handen. We hadden veel te bepraten en veel dorst. Precies op het moment dat The Homesick hun set start, tikt een oude bekende op mijn schouder. We deden vijfentwintig jaar geleden dezelfde opleiding. Sindsdien spraken we elkaar twee keer. Genoeg te bepraten dus. Ongeveer tegelijk met het slotakkoord van The Homesick nemen we afscheid. Ik spreek met mezelf af dat ik deze band later dit jaar elders ga zien. Met mijn voormalig studiegenoot spreek ik niks af, wat ook niet nodig is omdat we elkaar toch wel treffen.

De eerste bierrondes hebben we achter de rug. Onverminderd praten we verder. Het vat met onderwerpen is oneindig groot. Mijn beurt om bier te halen. Ik schakel over op grotere bekers. De gesprekken die we voeren gedijen namelijk het beste in zeeën van bier. De grotere bekers vallen in smaak en worden terstond de nieuwe trend. Iguana Death Cult soundcheckt. Ik moet naar de wc.

Om bij de toiletten te komen moet ik voorbij de security. Ze hoeven me niet te voelen. De toiletten hebben een animatieteam dat is uitgedost als liefhebbers van zowel het levenslied als disco. Hun kleding glittert goedkoop en fluoresceert. Hoewel ik dit behoorlijk flauw vind, spreekt het dwangmatige gedram van het tweekoppige team me wel aan. Ik pis, passeer onbevoeld de security en praat weer verder met een grotere beker in mijn hand. Iguana Death Cult begint.

Ik kan er lang omheen draaien, maar het is op voorhand een verloren zaak: ook van Iguana Death Cult kreeg ik zowat niks mee. Tijdens hun strakke show verpraatte ik vol overgave mijn tijd. Ik spreek met mezelf af dat ik ook deze band later dit jaar elders ga zien.

We praten nog anderhalf uur alvorens we al pratende naar de auto lopen. In het passeren van de security complimenteer ik hen met hun goede werk. Bij de entree tot de toiletten staan zo’n vijftig mensen met volle blaas op disco te dansen, opgezweept door het lichtgevende en onvermoeibare animatieteam. Ik stap in de auto. Hier ergens was het gesprekreservoir leeg; ik werd pas thuis weer wakker.

Het Valkhof Festival is prachtig. Ik zag er twee bands die ik zeker nog eens wil zien.
terug

gedijen

in

zeejen

bier